கடந்த மூன்று வருடங்களாகப் பணி மற்றும் தனிப்பட்ட காரணங்களுக்காக அடிக்கடி டெல்லிக்கும், ஒரு முறை மும்பைக்கும் சென்று வந்துள்ளேன். பிற நகரங்களின் விமான நிலையங்களை விட, சென்னையில் இறங்கும்போது மட்டும் நாம் சந்திக்கும் ஒரு பெரிய பிரச்சனை உண்டு; அதுதான் — டாக்ஸி பிக்கப் (Taxi Pick-up).
Aerohub கட்டிடமும், பயணிகளின் அவஸ்தைகளும்
முன்பெல்லாம் சென்னை டொமஸ்டிக் அரைவல் (Domestic Arrival) பகுதியிலிருந்து வெளியே வந்ததும், தேசியக் கொடி கம்பத்திற்கு அருகே நின்று ‘உபேர்’ (Uber) அல்லது ‘ஓலா’ (Ola) புக் செய்தால் டாக்ஸி நேரடியாக அங்கேயே வந்துவிடும். நாமும் எளிதாக ஏறிச் சென்றுவிடலாம்.
ஆனால், ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அங்கே டாக்ஸிகள் வருவதை நிறுத்திவிட்டு, அருகில் உள்ள ‘Aerohub’ கட்டிடத்திற்குப் பிக்கப் பாயிண்ட்டை மாற்றிவிட்டார்கள். இந்த மாற்றத்திற்குப் பிறகுதான் பயணிகளின் நிஜமான சோதனை தொடங்கியது:
- கரடுமுரடான பாதை: முதல்முறை இது தெரியாமல் லக்கேஜ்களை இழுத்துக் கொண்டு Aerohub கட்டிடம் வரை நடந்தே சென்றேன். செல்லும் பாதை சீராக இல்லாமல், குண்டும் குழியுமாக இருந்ததால் பல இடங்களில் லக்கேஜை தூக்கிக் கொண்டு செல்ல வேண்டியதாகிவிட்டது.
- லிஃப்ட் நெரிசல்: ஒருவழியாகக் கட்டிடத்தை அடைந்தால், டாக்ஸி ஏற இரண்டாவது தளத்திற்கு (2nd Floor) செல்ல வேண்டும். அங்கே செல்ல இரண்டே லிஃப்ட்டுகள்தான் உண்டு. அங்கே வரிசையில் நிற்பதற்குப் பதில் அடித்துப் பிடித்து லிஃப்ட்டைப் பிடிப்பதே ஒரு பெரிய சவாலாக இருக்கும்.
- ஷட்டில் எலெக்ட்ரிக் கார்: பிறகுதான் டெர்மினலிலிருந்து Aerohub செல்வதற்கு ‘ஷட்டில்’ வசதி இருப்பது தெரியவந்தது. ஆனால், அங்கே ஏறுவதற்கும் நீண்ட வரிசையில் நிற்க வேண்டும் (இங்கேயும் வரிசையை மதிக்காமல் குறுக்கே புகுபவர்கள் உண்டு).
- டோல்கேட் காலதாமதம்: ஒருவழியாக இரண்டாவது தளத்தை அடைந்து டாக்ஸியில் ஏறினாலும், வெளியேறும் இடத்தில் டோல்கேட் இருக்கும். ஓட்டுநர்கள் ஏதேனும் சான்றிதழ் அல்லது கட்டணப் பிரச்சனை காரணமாக அங்கிருக்கும் ஊழியரிடம் பேசத் தொடங்கிவிட்டால், பின்னால் வரும் அனைத்து வாகனங்களும் வரிசையில் காத்துக் கிடக்க வேண்டியதுதான்.
டெல்லி, மும்பை ஏர்போர்ட்டுகளுடன் ஒரு ஒப்பீடு
மும்பையிலோ அல்லது டெல்லியிலோ இதுபோன்ற பிரச்சனைகளை நான் அனுபவித்தது கிடையாது.
டெல்லியில் விமான நிலையத்திலிருந்து டாக்ஸி பிக்கப் பாயிண்டிற்குச் செல்ல நீண்ட தூரம் நடக்க வேண்டும் என்பது உண்மைதான். ஆனால், தரைப்பகுதி மிகவும் சீராகவும் சமமாகவும் (Smooth Surface) இருக்கும். அதனால் லக்கேஜ் ட்ராலியை மிக எளிதாக இழுத்துச் சென்றுவிடலாம். நடந்தே பிக்கப் பாயிண்டை அடைந்துவிடலாம் என்பதால், நடுவில் லிஃப்ட் பிடிக்கும் போராட்டமோ, ஷட்டில் காரில் ஏறும் அவசியமோ அங்கே இல்லை.
புதிய மாற்றமும்… ஆறாத பழைய பிரச்சனைகளும்!
சமீபத்தில் சென்னையில் டாக்ஸி பிக்கப் இடத்தை மீண்டும் பழையபடி தேசியக் கொடி கம்பத்திற்கு அருகிலேயே மாற்றிவிட்டதாகக் கேள்விப்பட்டேன். “பரவாயில்லையே, பயணிகளின் சிரமத்தைப் புரிந்து கொண்டு மாற்றிவிட்டார்கள்” என்று நினைத்தேன்.
ஆனால், கடந்த வாரம் தூத்துக்குடியிலிருந்து சென்னை வந்தபோது கிடைத்த அனுபவம் ஏமாற்றத்தையே தந்தது!
1. மாறாத டோல்கேட் அமைப்பு
தேசியக் கொடி அருகே உபேர்/ஓலா நிறுவனங்களுக்குத் தனித்தனியாக பாதைகள் (Lanes) அமைத்திருப்பது அருமையான யோசனைதான். ஆனால், பழைய டோல்கேட்டை இடமாற்றம் செய்ய மறந்துவிட்டார்கள்!
நாம் கொடி அருகே நின்றாலும், டோல்கேட் Aerohub கட்டிடத்தின் கீழே இருப்பதால், டாக்ஸிகள் அங்கே சென்று டோல்கேட்டைத் தாண்டித்தான் இங்கே வர முடிகிறது.
- இதனால் பிக்கப் பாயிண்டில் இருக்கும் ஊழியர் நம்மிடம் OTP வாங்கி, Aerohub-ல் இருக்கும் டிரைவருக்கு அனுப்புகிறார்.
- டிரைவர் 2-வது தளத்தில் Trip Start செய்து, கீழே வந்து, டோல்கேட்டைக் கடந்து இங்கு வருவதற்குள் பெருமளவு நேரம் வீணாகிறது.
2. வழிகாட்டுதல் இல்லாத மேலாண்மை
ஒவ்வொரு டாக்ஸி நிறுவனத்திற்கும் தனித்தனி ‘லேன்’ (Lane) ஒதுக்கப்பட்டிருப்பது பல டிரைவர்களுக்கே தெரியவில்லை. அனைத்து வாகனங்களும் முதல் லேனிலேயே வந்து குவிவதால் பயங்கர நெரிசல் உண்டாகிறது. அடுத்த இரண்டு லேன்கள் வண்டிகளே இல்லாமல் காலியாகக் கிடக்கின்றன!
கற்றுக்கொண்ட பாடம் & தீர்வு
ஒரு புதிய திட்டத்தைக் கொண்டு வருகிறோம் என்றால், அது முழுமை பெறக் கொஞ்ச காலம் பிடிக்கும். ஆனால், அதை முறைப்படுத்த அங்கே போதிய வழிகாட்டி ஊழியர்களை (Support Staff) நியமிக்க வேண்டும்.
வரும் டாக்ஸி ஓட்டுநர்களுக்கு எந்த லேனில் வர வேண்டும், எப்படி வர வேண்டும் என்று சரியான வழிகாட்டுதல்களைக் கொடுத்தால் மட்டுமே இந்தத் திட்டம் முழுமையான பலனைத் தரும். இல்லையென்றால், புதிய மாற்றங்கள் கொண்டு வந்தாலும் பயணிகள் கடைசி வரை கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருப்பார்கள்!
